Κείμενο, φωτογραφίες:  Eirini Lachana.

Λίγα χρόνια μετα τη γέννηση της φωτογραφίας (1836 περίπου), μέλη του καλλιτεχνικού κόσμου συζητούσαν παθιασμένα γύρω από το αν η φωτογραφία ήταν μια μορφή τέχνης συγκρίσιμη με τη ζωγραφική.

Από νωρίς, φωτογράφοι στη Γαλλία και την Αγγλία προσπάθησαν να δημιουργήσουν φωτογραφίες που έμοιαζαν με ακαδημαϊκούς πίνακες, και να εκφραστούν μέσα απο αυτή την καινούρια τέχνη.

Η παρέμβαση στην εικόνα της φωτογραφίας έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στον Πικτοριαλισμό, επειδή οι οπαδοί του παρέπεμπαν στις διάφορες μεθόδους τns παρέμβασης του φωτογράφου για να δικαιολογήσουν τον ισχυρισμό ότι η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι τόσο δημιουργική όσο η ζωγραφική.

Χάραζαν, σχεδίαζαν και αφαιρούσαν πράγματα από τις αρχικές τους φωτογραφίσεις και έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στο “καλλιτεχνικό θόλωμα” και την τονική προσαρμογή εφέ. Πολλές φορές ζωγράφιζαν με πινέλο και νερομπογιά τις φωτογραφίες τους απο πάνω ωστε να τους δώσουν χρώμα.

Αυτο ήτα το 1ο ρεύμα της φωτογραφίας, ο Πικτοριαλισμός. Με την πιο γνωστή εκπρόσωπο του κινήματος την Julia Margaret Cameron, με τα πορτραίτα της να προκαλούν στον “αναγνώστη” το αίσθημα θανάτου.

Μετά από ένα σεμινάριο λοιπόν που παρακολούθησα στα πλαίσια της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, γοητευμένη από την οπτική αυτών των πρώτων φωτογράφων που προσπάθούσαν να κανουν τέχνη, θέλησα να δοκιμάσω και εγώ την “βρώμικη” φωτογραφία όπως την χαρακτήριζαν!

+10